Een groeiende familie.

Het blijft bijzonder om vast te stellen hoe snel een seizoen voorbij vliegt. In het eerste weekend van  oktober kwam het Yamaha Classic Racing Team voor de laatste keer dit jaar in actie. Eigenlijk is het mooi om te ervaren dat het zo snel gaat, want dat geeft aan dat we ons weer zeer vermaakt hebben. En dat was zeker het geval in Imola. Hoewel de ‘Revival of the 200 Miles’ pas voor de tweede keer plaatsvond, is het voor mij al een van de leukste evenementen op onze kalender. De redenen daar voor zijn simpel. Een unieke Italiaanse sfeer, glimlachende, gemoedelijke mensen en een paddock waarin de geest van traditie rond waart. Jos Schurgers kende een zeer betreurenswaardige botsing met een langzamere deelnemer – er is niets veranderd ten opzichte van zijn GP-dagen! – maar afgezien van dit voorval was het weer een onvergetelijk weekend. Je raakt al bijna gewend aan al die mensen die ons bedanken voor het bewaken van de Yamaha-erfenis, maar we stellen al die complimenten van ganser harte op prijs. Sommige van die opmerkingen zijn heel speciaal. Zoals bijvoorbeeld het compliment dat we kregen van onze speciale gast Don Emde. Ik had Don nog niet persoonlijk ontmoet, maar dankzij de wonderen van e-mail leerden we elkaar toch redelijk kennen. En wat een gentleman bleek deze winnaar van Daytona 1972 te zijn. Don reed een Yamaha 350 die speciaal voor de gelegenheid gespoten was in de kleuren waarmee hij destijds reed. Zijn zege in 1972 was historisch, omdat hij de eerste Daytona 200-winnaar was op een 350. Toen hij niet lang daarna in Italië arriveerde om daar in de Imola 200 te starten, verboden de organisatoren hem om met de 350 te rijden. Ik heb sterk het vermoeden dat dat was omdat ze vreesden dat de Ducati’s zouden worden weggeblazen door Don en zijn wendbare 350-twin!

Hoewel hij al een tijd niet meer op een racer had gezeten, kreeg Don snel weer het ritme te pakken en binnen de kortste keren reed hij weer netjes en snel rond. Hij werd overweldigd door de interesse van de fans en voelde bijna druk op het circuit. Hij verontschuldigde zich zelfs bij me toen een stel andere rijders wat agressiever richting de eerste chicane stormden. Nou, bij deze evenementen gaat het zeker om snelheid, maar vooral om het plezier en om het vermaken van het publiek. En dat deed Don zeker. In het programmaboekje stond een foto van een jonge Don, maar het publiek herkende hem zonder moeite en gedurende het weekend heeft hij waarschijnlijk meer handtekeningen gezet en TV-interviews gegeven dan tijdens zijn hele carrière. Don was duidelijk onder de indruk van de warme ontvangst door de fans en door ons team en na afloop stuurde hij me een prachtig bedankmailtje waaruit ik concludeer dat het niet bij een eenmalig optreden blijft. Het YCRT is een steeds groter groeiende familie.

Het hele Imola-weekend was onvergetelijk. Voordat we naar het circuit reisden, bracht een aantal van ons – waaronder ook Don en Steve Baker – een bezoek aan het Yamaha Motor Racing-hoofdkwartier in Milaan. Daar kregen we onder meer een zeer interessante rondleiding door de werkplaats en dat was ook een soort cadeautje voor onze zeer gewaardeerde monteur Chris Groeneweg die deze dag zijn 75e verjaardag vierde. Chris is al sinds het begin bij het YCRT betrokken en ik denk dat sleutelen voor het team hem jong houdt. Tenminste, zo wil ik het graag geloven.

Margriet en ik hebben het nuttige met het aangename vermengd. Onderweg terug naar Nederland zijn we namelijk nog even langs geweest bij mijn goede vriend Luciano Battisti. Luciano, wiens vader vroeger op Motobi’s racete, is een enthousiaste race-verslaafde die niet alleen Yamaha, maar ook Benelli koestert. Hij heeft me aan onderdelen geholpen voor ons nieuwe FZ750 Lawson Replica-project en ik heb hem spullen geleverd waarnaar hij hard op zoek was. Zo doen we dat: we helpen elkaar en dat benadrukt nog maar eens de bijzondere sfeer die er in het Classic racing paddock heerst. Luciano, die een voormalige Morbidelli-racemonteur in dienst heeft voor zijn eigen motoren, is een fervente supporter van onze viertaktplannen en de vele andere opmerkingen die ik heb gekregen hebben me er nog vaster van overtuigd dat we de weg van de Superbike-racerij terecht in slaan. En hoezeer ik ook inmiddels mijn hart verpand heb aan het Imola-evenement, we moeten oppassen dat we volgend jaar niet weer een herhaling van zetten krijgen. Ago, Phil Read, Stevie (alle drie waren ze betrokken bij de viering van Yamaha’s 50e jaar in de GP-racerij), Kork Ballington, Dieter Braun en Tepi Länsivuori waren er allemaal, maar zou het volgend jaar niet nog interessanter zijn als we vers bloed op de ‘grid’ kunnen verwelkomen? Wat dat betreft heeft de Bikers’ Classics voor 2012 het voortouw genomen. Hoe zou het zijn om weer eens Fred Merkel op een Honda, Wes Cooley op een Suzuki en Rob Phillis op een Kawasaki te zien? Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat zelfs John  Kocinski wel weer eens zijn pak wil aantrekken als we de Superbikes gaan eren.

Ik heb de komende maanden nog een aantal interessante dingen op de kalender staan, maar we verheugen ons nu al weer op 2012. En voor je het weet zijn we al weer op pad met het YCRT!

Ferry Brouwer (oktober 2011)